Aangesloten bij  afscheidsmomenten Gecertificeerd Afscheidsfotograaf keurmerk afscheidsfotograaf
   
Tel. (0031) 6 40 28 98 25 - info@iljaverstratenfotografie.nl
ilja verstraten afscheidsfotografie logo

(0031) 6 40 28 98 25
info@iljaverstratenfotografie.nl


Morbide vrouw

Weifelend kwam hij aan mijn bureau staan.
“Vertel eens wat je doet”, zei hij. Hij doelde op mijn werk als afscheidsfotograaf.
Gelijk liet hij erop volgen: “Het intrigeert me maar ik vind het ook doodeng”.
Ik vroeg hem wat hij er eng aan vond.

Nieuwsgierig

“Van de dood maak je geen foto’s, ik kan me niet voorstellen dat iemand daar foto’s van zou willen”.
“Ga zitten, als je wil vertel ik je er wat meer over”.
Hij ging zitten, ik merkte dat hij nieuwsgierig was maar ook afhoudend.
Ik stelde hem wat vragen, hij voelde zich steeds meer op zijn gemak en we kwamen als vanzelf op het onderwerp “afscheid en dood”.

Begraven in Italië

Van de zomer was ik, samen met Mark, op vakantie aan het Gardameer.
Lekker er helemaal tussenuit na een erg drukke periode voor ons allebei.
Genieten van de omgeving, wat is het daar mooi.
We houden er van om door dorpjes te slenteren, we houden van cultuur, van geschiedenis.

Begraafplaats

Ook vinden we het interessant om op een begraafplaats te kijken en te zien òf en welke cultuurverschillen er zijn.
De begraafplaatsen in Italië zien er heel anders uit dan in Nederland. Omdat men daar te maken heeft met rotsachtige bodems is het niet makkelijk om bodemgraven zoals bij ons te maken.

Net zo belangrijk

Een moeder, een dochter, een zus ,een echtgenote, een vriendin. Dit was zij onder andere, 1 en dezelfde persoon, voor velen had ze een andere rol van betekenis. Anders maar net zo belangrijk.

Pijn

Verschillende mensen spraken op haar uitvaart. Zo ook haar broer. Hij haalde herinneringen op, uit hun gezamenlijke jeugd, hun studententijd en mooie herinneringen aan de laatste jaren. Hij zei: “Nu mijn zus er niet meer is, doet het mij zoveel pijn. Ik weet al niet waar ik het zoeken moet. Hoe moet dat wel niet zijn voor mijn ouders die hun dochter moeten missen of voor haar dochters die zonder moeder verder moeten. Bij hun pijn valt het mijne in het niet”.

Durf jij na te denken over wat je wil of is de dood ver van je bed?

Vorige week overleed Vincent Lambert, de Fransman die in 2008, na een verkeersongeval, in een onomkeerbare coma belandde. Hij had altijd gezegd dat hij zo niet zou willen leven. Hij had het niet vast laten leggen waardoor er 11 jaar lang juridisch getouwtrek ontstond.
Dit toont weer maar aan dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Of in een oogwenk totaal kan veranderen.
Vaak willen we daar niet over nadenken.

Hij zou het belachelijk vinden

Een tijdje geleden belde ze. Haar man was gestorven. Ze wilde graag foto’s laten maken van de uitvaart die morgen plaatsvindt.
In sommige dingen was ze heel duidelijk. Ze wist wat ze wilde. En wat niet.
Samen kwamen we ook uit de andere dingen. Het werd duidelijk wat ze wenste, waar ze behoefte aan had.
Aan het eind van het telefoongesprek zei ze toch andere dingen dan die we net hadden besproken.
Waarom ze van gedachten veranderde, vroeg ik haar.
“Ik wil het toch liever zo”, zei ze. Ik hoorde de twijfel in haar stem.

Een herinnering voor later

Toen vertelde ze dat ze er wakker van had gelegen, ze wilde zo graag foto’s laten maken. Een herinnering voor later.
Later, wanneer ze daar aan toe is, terug zien hoe de kist, geschouderd door zijn vrienden de kerk wordt binnen gedragen. Vrienden, die hij al jaren kent en die zo belangrijk voor hem waren. Zijn kameraden, voor wie hij zo’n grote rol speelde in hun leven.

Meer dan een foto aan de muur

Laatst had iemand mijn oproep gezien op Facebook waarin ik vroeg of iemand nog foto’s had van mijn broer Peter.
“Hoe oud was je toen je broer stierf?” vroeg ze. Ik zei dat ik 19 jaar was.
“Maar dan zou je nog herinneringen moeten hebben aan je broer”.
Ik vroeg haar of zij zich nog herinnerde hoe haar broer eruit zag 25 jaar geleden.
Nee, dat herinnerde ze zich niet. “Maar” zei ze, “ik zie hem nog regelmatig en hij is veel veranderd”.
“Juist”, zei ik. “Zelfs als je hem nog regelmatig ziet, herinner je je niet meer hoe hij er toen uitzag.
Of hoe je er zelf uitzag”.
Misschien herinner je je het omdat je een foto van die tijd voor je ziet. Maar je je het echt herinneren is veel lastiger.

Broers-en zussendag

Broers- en zussendag

Vandaag, 10 april, is het National Siblingsday, Broers- en zussendag.

In 1997 werd deze dag geïntroduceerd en nu is deze in bijna alle staten van Amerika officieel erkend en gevierd.
 
Claudia Evart voerde een National Siblingsday in nadat haar zusje Lisette en haar broer Alan waren gestorven. Ze besefte hoe belangrijk het is om regelmatig aan je broer of zus te denken, zowel aan degenen die leven als aan degenen die er niet meer zijn.

Wat was het gezellig, hè?

“Wat was het gezellig, he?” zei ze.
Nog voor ze uitgesproken was, sloeg ze haar hand voor haar mond. Dit kon ze niet zeggen. Niet nu.
We stonden in het zaaltje koffie te drinken, ze had net haar man begraven.

Er ontbrak één ding

Haar man was ziek, ernstig ziek. Hij wist dat hij niet meer beter kon worden en had zelf zijn uitvaart geregeld.
Nadat hij dit gedaan had, ontbrak er nog één ding. Hij belde me op en vroeg of ik hiervoor wilde zorgen. Natuurlijk wilde ik dit doen.
We maakten een afspraak voor de week erna.

Een dag met een gouden randje

Het beloofde een mooie dag te worden. Het begon al toen ik ‘s morgens vroeg vertrok, met een zonsopkomst waarbij de zon een grote rode bol vormde. Mist hing over het land. Het leek een witte, warme deken waar het goudgele licht van de zon over gleed. In de verte het silhouet van een tractor, die op het gemak over een landbouwweggetje reed.

Wat was dit een mooi begin van de dag. Ik kwam tot rust na een erg drukke periode. Wat was dit genieten!

En het zou alleen maar beter worden: een dag met een gouden randje.

Maar voor je ouders is het veel erger

“Ik snap het niet”, zei ze, terwijl ze in mijn informatieboekje bladerde.
“Je schrijft hier dat het voor jou zo verdrietig was toen je broer overleed.
Maar voor je ouders was het veel erger!
Een kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen! Ik moet er niet aan dénken, ik zou me geen raad weten!”
“Nee, dat begrijp ik, mijn ouders wisten zich ook geen raad. Zij wisten ook niet hoe ze hiermee om moesten gaan of hoe het nu verder moest.
Ze kregen er geen handleiding bij over hoe ze door moesten leven na het verlies van hun kind.

Ilja Verstraten Afscheidsfotografie op Facebook

Aangesloten bij
Afscheidsmomenten

Bestuurslid bij
Stichting Broederziel

Aangesloten bij
Bij Leven Vaarwel

Fotograaf bij
Alpe d’HuZes

aangesloten bij afscheidsmomenten logo st broederziel

Ilja Verstraten Fotografie
Markt 4
4551 BK Westdorpe

Tel. (0031) 6 40 28 98 25
info@iljaverstratenfotografie.nl


KvK: 64308138

Gecertificeerd Afscheidsfotograaf
keurmerk afscheidsfotograaf

 
Algemene Voorwaarden
Privacy Verklaring

Mijn missie is:

Helpen rouw te verweven in je leven

Mijn visie is:

In liefdevolle herinnering terugkijken op het afscheid. Om daarna verder te kunnen.

 
   
 

ilja verstraten afscheidsfotografie
(0031) 6 40 28 98 25
info@iljaverstratenfotografie.nl