Aangesloten bij  afscheidsmomenten
   
Tel. (0031) 6 40 28 98 25 Neem contact met me op
ilja verstraten afscheidsfotografie

Aan de grond…rouwen op je eigen manier

Gisteren was ik bij de lezing “Schrijf me, bel me, app me…als ik achterblijf” van Marinus van den Berg, rouwdeskundige, schrijver en boeiend spreker. Hij vertelde over een man die, nadat zijn vrouw was gestorven, op de grond zat. Hij had de kracht niet om op een stoel te gaan zitten. Letterlijk en figuurlijk zat hij aan de grond. Toen hij visite kreeg, zat hij ook op de grond. De bezoeker ging naast hem zitten. Samen zaten ze op de grond. Doordat de bezoeker hem in zijn waarde liet en hem op zijn eigen manier liet rouwen, vond hij de kracht terug om op een stoel te gaan zitten.

Dit verhaal deed me denken aan mijn eigen situatie op de dag waarop mijn broer is gestorven. Eerlijk gezegd was ik dit compleet vergeten maar mijn oma herinnerde mij er een paar jaar geleden aan. Ze vertelde: “je beste vriendin kwam binnen. Jullie zeiden geen woord tegen elkaar maar vielen in elkaars armen en gingen op de grond zitten. Jullie zaten daar, urenlang, elkaar vasthoudend, zonder woorden. Dat heeft zo’n ontzettend diepe indruk op me gemaakt”, zei mijn oma. “Dat beeld vergeet ik nooit meer”.

Gisteren dacht ik daar aan terug, na de woorden van Marinus van den Berg. Ook wij zaten letterlijk aan de grond maar we deden het samen en we kregen de ruimte om het op onze manier te doen. Zonder oordeel, zonder dat iemand zei dat het anders moest. Daardoor kreeg ook ik de kracht om weer op te staan, om verder te kunnen. Deze vriendschap heeft voor mij dan ook altijd een speciaal plekje in mijn hart.

Hoe belangrijk is het dat je je rouwproces op je eigen manier mag doorleven. Hoe je het ook doet, het is goed. Het maakt niet uit wat een ander daarvan vindt, het maakt niet uit hoe lang het is geleden of juist hoe kort misschien. Alles is normaal in een wereld waarin niks normaal meer lijkt. Je bent niet gek! Je doet het alleen op jouw manier!

Kun/Kon jij op jouw manier rouwen of vinden/ vonden anderen daar steeds wat van?

Ik heb het gedicht “Draden van verbondenheid” van Marinus van den Berg gebruikt bij een foto die ik zelf heb gemaakt. Ik heb deze al eerder gedeeld maar omdat ik het zo vind passen bij dit verhaal deel ik foto en gedicht nog een keer.

Fotograferen bij een afscheid – waardevol achteraf

“Voor mij is het duidelijk dat fotograferen bij een afscheid niet iets is waar je snel aan denkt, maar waarvan je achteraf de waarde ziet. Als je er niet aan hebt gedacht om foto’s te maken of laten maken, dan wilde je later dat je er wèl aan had gedacht. Foto’s kunnen later zo waardevol zijn. Ik heb er een paar van mijn overleden dochter en ze zijn ongelofelijk veel waard voor mij, voor haar vader, en voor haar zus en broer die na haar geboren zijn.”

Dat zegt Diane wanneer ik haar spreek naar aanleiding van het NOS-item over afscheidsfotografie. Hieronder haar verhaal, en hoe zij tegen fotograferen bij een afscheid aankijkt.

Bestuurslid stichting Broederziel

Een tijdje terug schreef ik dat ik vrijwilliger was geworden bij stichting Broederziel. Omdat ik het heel belangrijk vind dat broers en zussen worden gezien en gehoord na het verlies van hun broer of zus.
Omdat er bij het bestuur 2 mensen weggingen, werd me gevraagd of ik bestuurslid wilde worden. Ik heb hier ja op gezegd en dus ben ik sinds enkele weken naast vrijwilliger ook bestuurslid van stichting Broederziel. Dit is ook vrijwillig en dat doe ik naast mijn (afscheids)fotografie. Het zou mooi zijn als er meer aandacht komt in de maatschappij voor broers en zussen.

Lees hieronder wat Tinie en Yvonne schreven over het afscheid van Anke en Arja en het welkom in het bestuur aan Annette en mij:

Fransisca over haar uitvaartwensen

Wat een mooie mail kreeg ik van Francisca. Wat heeft ze dit mooi beschreven en wat goed om te lezen dat je, door open te zijn en erover na te denken, ontdekt dat je toch eigenlijk iets anders wil dan je in eerste instantie dacht. Als je nadenkt over je uitvaartwensen. En dan besef je ook dat het niet alleen om jou gaat als je je laatste wensen bespreekt. Maar dat het ook goed moet zijn voor je partner of je gezin. Zij moeten verder zonder jou, en hoe mooi is het dan dat ze kunnen rouwen op een manier die ook voor hen goed voelt. Lees het verhaal van Francisca:

Foto’s houden de herinnering vast

Hendrine van Walbeek heeft vorig jaar afscheid genomen van haar moeder. Haar moeder was 82 en dementerend maar toch kwam het afscheid nog onverwacht. Zij wilde graag foto’s laten maken door een afscheidsfotograaf.
Lees hieronder het persoonlijke en openhartige verhaal van Hendrine, waarin ze vertelt dat ze blij is met de foto’s die gemaakt zijn maar dat ze toch een belangrijk deel mist. Ze vindt het jammer dat de beslissing die ze samen met haar familie nam, zo gegaan is en de foto’s niet door een afscheidsfotograaf gemaakt zijn.

Herinneringen vervagen en ieder beleeft het op zijn eigen manier.

“In 2017 overleed mijn moeder op 82-jarige leeftijd. Ze was al jaren dement en je zou dus bijna zeggen, dat je het afscheid aan ziet komen. De praktijk is dat het afscheid toch altijd eerder komt dan je denkt. Ze kreeg een maagbloeding en 10 dagen later overleed ze.

Bij de voorbereidingen voor het afscheid met de uitvaartondernemer kwamen heel veel dingen aan bod. Je kent het wel: kerk, koffietafel, kist, auto, wie, wat, hoe, waar. Een hele hoop keuzes die op dat moment gemaakt moeten worden. Zoals ik het beleefd heb, opperde ik, dat ik graag een afscheidsfotograaf bij het afscheid wilde. Daar werd op gereageerd, dat dat niet wenselijk was, omdat een fotograaf “altijd zichtbaar was”. Ik heb geprobeerd uit te leggen, dat dat naar mijn idee niet het geval was. Er werd een tussenoplossing gevonden in een kennis met een professionele camera, die vanaf de stoel in de kerk de foto’s tijdens de dienst kon maken. Daar zijn we allemaal mee akkoord gegaan. In een dergelijke situatie ga je door naar het volgende wat besloten moet worden. Ik heb er nooit aan gedacht om verder aan te dringen.
Later bleek dat die specifieke situatie door de anderen anders beleefd is. Herinneringen vervagen snel en zijn anders opgeslagen in ieders beleving.

 

Hendrine van Walbeek
Foto: Hanny de Rooij

Foto’s geven troost

“Want magische woorden zijn er niet
Het lot valt ons diep en zwaar
Niets verzacht ons groot verdriet
Dus steunen we mekaar”

Uit het lied “Wat nog komen zou” van Bart Peeters

foto's gedetailleerder

Ieder met eigen gedachten, eigen herinneringen, met eigen verdriet en toch… samen in verbondenheid.

Ook deze momenten leg ik vast als houvast en troost voor later. Nadat deze familie de foto’s hadden gezien zeiden ze:
“Het doet veel verdriet maar het geeft ook troost. Ik ben blij dat deze herinneringen vastgelegd zijn. Veel gedetailleerder dan we ons ooit zelf konden herinneren in de waas van emoties. Het toont de vele kanten, het verdriet maar ook de vreugde om mooie herinneringen, de troost en de warmte, het gemis, zijn aanwezigheid, de vele mensen die hem en ons oprecht zagen.”

Wat een mooie woorden, dan weet ik weer dat mijn werk écht belangrijk is, dat het van onschatbare waarde is, dat het niet zomaar maar foto’s zijn maar dat het zo ontzettend veel meer betekent. Wil je nog meer ervaringen lezen?
Klik dan op deze link.

Vragen over afscheidsfotografie of weten hoe ik werk  tijdens een uitvaart? Neem gerust contact met me op.

 

Stichting Broederziel: rouw van broers en zussen


Foto: Rob Mulder – r_mulder@live.nl

“Want waar rouw je als mens om?
Is het niet zo dat je altijd rouwt om de liefde?
Om de liefde die je gekend hebt, of de liefde waar je op gehoopt had.
Om liefde die je hebt verloren,
om liefde die je hebt gegeven of
om liefde die je niet hebt gegeven.
Rouwen is: “je realiseren dat het niet de dood is die ons scheidt, maar de liefde die
ons verbindt”.

(uit het boek: “Broederziel alleen?”, Minke Weggemans).

“Het water komt!”

“Het water komt!”
De Watersnoodramp van 1953.

“Hoort gij de zee achter mijn Hart?
Dan zal ik heen zijn
En gij zult met de zee alleen zijn
De golven zullen breken in Uw hart.”

A. Roland Holst

Vandaag is het 65 jaar geleden dat de Stormwaarschuwingsdienst van het KNMI een waarschuwingstelegram verstuurde omdat het water gevaarlijk hoog stond. Een combinatie van een noordwesterstorm van windkracht 10 (orkaankracht) en springtij (1).

het water komt

Helaas bereikte dit bericht maar weinig mensen omdat zij geen abonnement op de waarschuwingstelegrammen hadden, geen radio of telefoon.

Van deze broer had ik er maar één

“Van deze broer had ik er maar één.”

Wat zeg je als mensen je vragen: “Heb je nog meer broers en zussen?” nadat je verteld hebt dat je broer of zus is overleden. Als je maar één broer of zus had, wat zeg je dan? Zeg je dat je met zijn tweeën bent of zeg je dat je enig kind bent?

Hoort mijn broer of zus er nu nog bij? Heb ik nu nog één broer en een zusje of heb ik nog steeds twee broers en een zusje.

Deze vraag lijkt zo simpel maar is veel confronterender dan je op het eerste gezicht zou denken.
Bij deze vraag sta je elke keer weer even stil bij zijn of haar dood, al is het maar voor heel even.

Ilja Verstraten Afscheidsfotografie op Facebook

Ilja Verstraten Afscheidsfotografie

Bij de uitvaart van een naaste wil je een fotograaf die weet wat verdriet betekent. Niet elke fotograaf kan of wil een uitvaart fotograferen. Met oog voor detail en gevoel voor sfeer leg ik jouw dierbare momenten vast.
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie06/12/2018 @ 8:47
Wat een prachtige tekst van het lied ‘Alles is nu’ van Diggy Dex:

Wacht niet om te vieren
Wacht niet om te vechten
Voor alles wat je waard is
Voor je 't weet is het voorbij
Wacht niet om te lachen
Wacht niet om te zeggen
Aan diegenen die je lief zijn
Blijf jij hier bij mij

Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes
Overgaan in een minuut
Want alles
Ja, alles
Is nu

https://youtu.be/a2pxMMq_03E
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Diggy Dex - Alles Is Nu
Diggy Dex - Alles Is Nu -- Het nieuwe album "Karavaan" van Diggy Dex verschijnt op 9 november aanstaande, zo wordt vandaag bekend. Naast de bekendmaking van ...
youtube.com
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie02/12/2018 @ 12:35
Naast mijn werk als afscheidsfotograaf zet ik mij ook in voor stichting Broederziel. Zodat broers en zussen niet vergeten worden. Lees hieronder wat Yvonne schreef over waar we mee bezig zijn als stichting en wat ons zoal bezig houdt.
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie17/10/2018 @ 15:12
Gisteren was ik bij de lezing "Schrijf me, bel me, app me...als ik achterblijf" van Marinus van den Berg, rouwdeskundige, schrijver en boeiend spreker. Hij vertelde over een man die, nadat zijn vrouw was gestorven, op de grond zat. Hij had de kracht niet om op een stoel te gaan zitten. Letterlijk en figuurlijk zat hij aan de grond. Toen hij visite kreeg, zat hij ook op de grond. De bezoeker ging naast hem zitten. Samen zaten ze op de grond. Doordat de bezoeker hem in zijn waarde liet en hem op zijn eigen manier liet rouwen, vond hij de kracht terug om op een stoel te gaan zitten.

Dit verhaal deed me denken aan mijn eigen situatie op de dag waarop mijn broer is gestorven. Eerlijk gezegd was ik dit compleet vergeten maar mijn oma herinnerde mij er een paar jaar geleden aan. Ze vertelde: "je beste vriendin kwam binnen. Jullie zeiden geen woord tegen elkaar maar vielen in elkaars armen en gingen op de grond zitten. Jullie zaten daar, urenlang, elkaar vasthoudend, zonder woorden. Dat heeft zo'n ontzettend diepe indruk op me gemaakt", zei mijn oma. "Dat beeld vergeet ik nooit meer".

Gisteren dacht ik daar aan terug, na de woorden van Marinus van den Berg. Ook wij zaten letterlijk aan de grond maar we deden het samen en we kregen de ruimte om het op onze manier te doen. Zonder oordeel, zonder dat iemand zei dat het anders moest. Daardoor kreeg ook ik de kracht om weer op te staan, om verder te kunnen. Deze vriendschap heeft voor mij dan ook altijd een speciaal plekje in mijn hart.

Hoe belangrijk is het dat je je rouwproces op je eigen manier mag doorleven. Hoe je het ook doet, het is goed. Het maakt niet uit wat een ander daarvan vindt, het maakt niet uit hoe lang het is geleden of juist hoe kort misschien. Alles is normaal in een wereld waarin niks normaal meer lijkt. Je bent niet gek! Je doet het alleen op jouw manier!

Kun/Kon jij op jouw manier rouwen of vinden/ vonden anderen daar steeds wat van?

Ik heb het gedicht "Draden van verbondenheid" van Marinus van den Berg gebruikt bij een foto die ik zelf heb gemaakt. Ik heb deze al eerder gedeeld maar omdat ik het zo vind passen bij dit verhaal deel ik foto en gedicht nog een keer.
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie07/10/2018 @ 9:32
Vandaag kreeg ik de pen door waardoor mijn vak weer een stukje meer bekendheid krijgt. Dankjewel hiervoor Suffetutten !
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie
Ilja Verstraten Afscheidsfotografie14/09/2018 @ 0:57
‘Mannen hebben mannen nodig’. Iets voor jou of ken je iemand die hier interesse in heeft? Deel dan dit bericht.
Ilja Verstraten Fotografie
Graaf Jansdijk B 25
4554 CB Westdorpe

Tel. (0031) 6 40 28 98 25
info@iljaverstratenfotografie.nl

KvK 64308138
Algemene Voorwaarden
Privacyverklaring
Copyright © 2015-2018

Ik ben gespecialiseerd in afscheidsfotografie.


Foto’s van de laatste levensfase, begrafenis of crematie geven houvast bij het verdriet en een herinnering voor later. Ik ben aangesloten bij Afscheidsmomenten en bij Stichting Broederziel.
aangesloten bij afscheidsmomenten logo st broederziel

Mijn missie is:


Mensen helpen een plekje te vinden in een voor hen nieuwe wereld